Na de dood van de profeet Mohammed in het jaar 632 ontstond een geschil over de kwestie wie hem zou mogen opvolgen. De meerderheid van de volgelingen koos een opvolger (Bekir) uit eigen kring. Het andere deel erkende deze opvolger niet, omdat zij van mening was dat Mohammed een opvolger binnen zijn familie had aangewezen: Ali. Ali behoorde tot de familie van Mohammed: hij was een neef van hem en bovendien getrouwd met zijn dochter Fatima. Mohammed noemde zichzelf de kennis, en Ali de ‘poort’ via welke die kennis kon worden bereikt. De kalief Bekir en na zijn dood Ömer en Osman regeerden voordat Ali in 656 kalief werd. In 661 werd Ali door tegenstanders tijdens het gebed in een moskee vermoord. De strijd om de rechtmatige opvolging was hiermee niet afgelopen. Bijna 20 jaar na de moord op Ali vond bij de plaats Kerbela (Irak) een grote veldslag plaats, waar Ali’s zoon Hüseyin samen met vele volgelingen de dood vond.
In de strijd om de rechtmatige opvolging van Mohammed ligt de oorsprong van verschillende stromingen binnen de islam die tot op heden zijn uitwerking heeft. Zij die Ali als opvolger wilden, worden nu Shi’iten genoemd. Shi’iten (en Shi’isme) verwijst naar het Arabische ‘Shi'at Ali’, wat ‘partij van Ali’ betekent.
Hoewel alle Shi'iten in de Arabische maand Muharrem de dood van Hüseyin tijdens de veldslag bij Kerbela herdenken en de ‘twaalf imams’ (opvolgers in de Iijn van Mohammed) voor alle Shi’iten belangrijk zijn, zijn ook binnen het Shi'isme verschillende richtingen ontstaan. Het Shi’isme werd in Centraal Turkije door dervishen als Haci Bektaş en dichters als Pir Sultan Abdal verspreid. Zij vonden veel weerklank bij de bevolking doordat zij plaatselijke gewoonten accepteerden en reeds bestaande geloofsuitingen incorporeerden. Daardoor kon een Shi’isme ontstaan dat in plaats van rechtzinnig en rechtlijnig, vrijzinnig en tolerant is. De grootste aandacht van de Alevieten gaat uit naar het ‘goed leven op aarde’ in plaats van ‘goed leven volgens de regels’ (van wie dan ook). De mens dient zijn verstand te gebruiken! Het is niet verwonderlijk dat een volk dat deze principes belangrijk vindt, door de machtigen van het rijk en de staat als ‘gevaarlijk’ werd en wordt beschouwd. Juist vanwege het liberale en vrijzinnige gedachtegoed, is het Alevitisme altijd met wantrouwen bejegend en stonden Alevieten eeuwenlang bloot aan vervolging.
De 'cem' is een religieuze bijeenkomst die in Alevitische dorpen enkele malen per jaar werd gehouden en zowel religieuze als sociale functies had. Zo was er een inwijdingscem waardoor jeugdige Alevieten als volwaardige leden in de gemeenschap worden opgenomen. Er was een ritueel waardoor gezinnen zich met elkaar verbinden in een levenslange verbintenis ('musahiplik'). En tenslotte was er een cem die vooral gericht is op de verantwoording afleggen over iemands daden van het afgelopen jaar en het bijleggen van geschillen.
Naar vorm en inhoud verwijst de cem naar een mythische maaltijd waarin de profeet Mohammed en zijn neef Ali de hoofdfiguren zijn. Deze mythische maaltijd is de zogenaamde 'maaltijd van de veertig', die samenhangt met een wonderbaarlijke hemelreis van de profeet in de oertijd. Het verhaal van de maaltijd van de veertig wordt in verschillende varianten verteld. Een gedetailleerde versie is door Mehmet Fuat Bozkurt in het Duits vertaald. Het onderstaande is een parafrase van deze versie van het verhaal.
Iemand die de God, Mohammed en Ali triologie (in de waarste zin van het woord) in zijn hart draagt, die in de gerechtigheid van Ali gelooft, die ieder geloof welke gebasseerd is op naastenliefde respecteert, geen verschil maakt tussen sexe, ras, herkomst en geloof, de mens (humanisme) als basis neemt, die zichzelf voor de gemeenschap berecht, die voor het secularisme (afscheiding van geloof en staat) is, democratisch is, voor gelijkheid is, tegen tiranisme en onderdrukking is, voor de zwakken opkomt, die vergevend is, die de wetenschap respecteert en voor wetenschap is,die God in alle mooie dingen des levens herkent (en zodoende God niet in de lucht zoekt), die tegen het misbruik van geloof is, die de herkomst van Ali en zijn volgelingen erkent en herkent en zichzelf en zijn/haar metgezel(lin) respecteert.
In Alevitisme is er geen God dan de God hemzelfe, de schepper.
In sommige gebieden worden Alevieten ook wel Kizilbas en Baktashi genoemd.
De Alevieten vasten eenmaal per jaar 12 dagen lang. Dit om de gevallenen in Kerbela, vooral imam Huseyin, te eren en te herdenken.
Tijdens deze vasten wordt er geen water gedronken en ook geen vlees gegeten. Ook zal er geen gemeenschap vinden met de partner.
De vasten heeft geen doel om je lusten tot inkeer te brengen omdat een Aleviet geacht wordt ten allen tijde zijn lusten onder controle te hebben.
Semah heeft een belanrijke plaats in de Alevitisme. Letterlijk betekent het dat je je ontdoet van je zonden. Tijdens de Semah wordt aan de hand van verschillende bewegingen uiting gegeven aan het leven en de betekenis ervan
grootste verschillen tussen Alevieten en Soenniten zijn:
1- Alevieten gaan niet naar de moskee
2- Alevieten bidden niet 5 maal per dag
3- Alevieten gaan niet naar de pelgrimstoch naar Mekka
4- Alevieten vasten niet de Ramadan
5- De Alevietische vrouwen zijn vrijer in hun manier van zich kleden.
In de Alevitisme wordt een offer gebracht in de naam van de heiligen, God, het recht en geloof.
De offer moet eetbaar zijn. Meestal gaat het hier om een dier zoals een schaap, koe etc...
De gebrachte offer wordt onder de armen verdeeld en men mag van de offer een stukje houden om zelf eenmalig ervan te kunnen koken.
Alevitisme is totaal tegen de opvatting doden in de naam van God.
Ali is de grondlegger van de Alevitisme en de eerste imam. Hij is de meest naaste van de profeer Mohammed en zijn schoonzoon. Hij is de vader van imam Hasan en imam Hüseyin. In de wetenschap en onderwijs wordt Ali geeerd door het gezegde:"Ali's pad".
Online sinds 01-02-2007 Contact: emailadres is (nog) niet gecontroleerd.
Alle rechten voorbehouden © 2003 - 2012 Startje.com